ΜΕ ΔΑΝΕΙΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΝ

Δεν είναι "πηγαιμός για την Ιθάκη",

χωρίς το πάρσιμον της Τροίας,

κάθε ξεπόρτισμα.

Μπορεί
"μεσ΄στην πολλήν συνάφειαν" του κόσμου,

να 'ναι ευτελής του βίου πορεία, απλά.

Κι' ακόμη,

"σαν ξένη φορτική" μπορεί να συμβουλεύει

αντίσταση σ' ανύπαρκτες Σειρήνες
η ζωή μας...

Με νάνους "Κύκλωπες",
της μέθης "Λαιστρυγόνες",

δεν χρήζει αφοβίας η πάλη...

ΠΑΝ

                                 

Ποιος θα μπορέσει ν' αρνηθεί το βάδισμά σου Πάνα

στην ένζωη που διάλεξες να περπατήσεις γη ;

Σουραύλια πάντα θ' αντηχούν γύρω από κάθε μάνα

που της χαϊδεύουν τα μαλλιά οι έφηβοί της γιοί.

Σάρκες θα υγραίνονται καθώς τα βλέμματα θα σμίγουν

κάθε που απ' τη φαρέτρα του ο φτερωτός θεός

ξεσέρνει βέλη αλύπητα που στις καρδιές ανοίγουν

πληγές του πόθου αείρροες που τρέμει ο λογισμός.

Κι' όσοι νομίσαν πως μπορούν να πνίξουν τους βωμούς σου

στης σταυρικής θυσίας τους τ' αρρωστημένο "φως",

κρυφά θα λούζονται κι' αυτοί νύχτα στους ποταμούς σου...

Όλος ο Κόσμος μέγιστε, δικός σου είναι ναός !

Τ' ΑΣΤΕΡΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ

Τ' όνομα της Ουράνιας
επήρες Αφροδίτης,
"Μεράστρι" να 'σαι ολημερίς ,
το βράδυ "Αποσπερίτης".
Και πριν να φέξει ο ουρανός,
προβάλεις "Εωσφόρος",
"Αυγερινός" βιγλάτορας
κι' Ήλιου μαντατοφόρος.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΠΙΣΤΟΙ

Σύνδρομο γνώσης κι' άγνοιας
μαζί. Σύμβολο πίστης.
Ο νους καθηλωμένος στο κενό.
Κι' ολόγυρα οι συνειρμοί της λήθης
ν' αντανακλώνται
ιεραρχώντας τον σφυγμό.
 Οι προσμονές τους,
στο προοίμιο του θανάτου,
 σα σκευρωμένα κρόταλα να ηχούν.
Κι' εκείνοι μόνοι
ν' ανυμνούν τη μοναξιά των.
Λίγοι ; Πολλοί ; Ποιος νοιάζεται ;
Ποιος βγαίνει
τη μέτρησιν να κάμει τη σωστή ;
Δεν είναι δίλλημα σα φτάσεις να διαλέξεις
το λίγο, το καθόλου ή το πολύ...

ΒΟΥΛΕΥΤΗΡΙΟΥ ΘΑΜΩΝ

Την κάλπην έχων σύμμαχον αβέβαιον, διάγει
τον βίον αυτού επίπονα εν μέσω αγορητών.
(Χώρια που ενίοτε φρικτόν
φάσμα ο νους προσάγει
ενστόλου καταλύοντος
βιαίως τον θεσμόν),
συχνάκις αφυπνίζεται και σχέδια παράγει
επανακαταμέτρησιν κάθιδρως συνιστών.
Πληρώνει τίμημα βαρύ
οσάκις αφικνείται
στα κεκτημένα έδρανα ο υπερεκλεκτός.
Σιγά να μην του παραβγεί
ο Άγνωστος που κείται
έξωθεν της βουλής Νεκρός...

ΔΟΞΗΣ ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ ΜΑΚΡΑΝ

Δόξης επί ματαίω μακράν

οι Εχετλαίοι,

θα συνεχίσουν τη σποράν

της γης δι' ήν πολέμησαν.

Κι' οι Κιγκινάτοι

πάλι εις την γην θα σπεύσουν,

τα "επί ματαίω" αφήνοντες στους άλλους

των θριάμβων...

ΤΡΙΑΚΟΣΙΟΙ

Ο Μαρδοχαίος,
του Ξέρξη Εβραίος στρατηγός,
ποτέ του δεν κατάλαβε
γιατί καλωπισθήκαμε πριν πέσουμε νεκροί.
Βαρύς ο οβολός μας,
σα τάλαντο,
βούλιαξε του πορθμέα το σκάφος.
Σ' ολάκαιρο τον κόσμο
δεν είναι νόμισμα ικανό
το βάρος ν' αποδώσει
της θυσίας...

ΙΛΑΡΙΟΣ

                         
Το χριστιανόπεμπτο σπαθί πίστεψε πως μπορεί
να σβήσει από τη μνήμη μας των Μυστηρίων το θάμπος.
Κι' έρημος πως θ' απόμενε για να μην ιστορεί
τη μέθεξη με τη Θεά, ο Ελευσίνιος κάμπος.

Έτσι έφυγες απότομα στης νεκρικής σιγής
τα μέρη, αργοσέρνοντας τους κρίκους της αλύσου.
Τον Κυκεώνα κρύβοντας στα τρίσβαθα της γης
σα μακρυνή ανάμνηση μιας ποντισμένης νήσου.

Θα ξαναπιούμε απ' το ιερό που ετοίμαζες πιοτό,
όταν, με βλέμμα ατάραχο αρχαίου νεκρομάντη,
Ευμολπιδών νέα γενιά θα σέρνει το χορό,
την ώρα της εκδίκησης, στερνέ Ιεροφάντη.

ΙΩΝΙΑ

                                 
Καθώς τους καίριους οιωνούς φωτίζει η κάθε αυγή
του καιροδείχτη πετεινού πάνω απ' την καμινάδα,
μοιάζεις απρόσιτη θεά πανίερη μάνα γη,
εσύ του ονείρου μου όνειρο πατρίδα μου Ελλάδα.
Μα καθώς τούτη η μαγική, κατάλοιπο του ονείρου,
εικόνα, ξεθωριάζει εμπρός στη σάρκινη πυγμή,
νοιώθω δειλά ν' απλώνεται στην κόγχη ενός απείρου,
ξέσπασμα οργής, μιαν έκταση στου χρόνου τη ρωγμή.
Κι' είν' αίμα και νερό μαζί και χώμα. Μια οιμωγή
από μια χώρα αλύτρωτη, μια πικραμένη γη...

ΜΥΣΤΙΚΟ

                          
Πολλές φορές, τη σκέψη μου ν' αντέξω αδυνατώντας,
μ' απότομα τινάγματα λοξά της κεφαλής
σαν τρομαγμένο άλογο χορεύω προσπαθώντας
να διώξω μιαν ασίγαστη θολούρα της ψυχής.
Ζηλεύω τότες και φθονώ τη μοίρα όσων ανθρώπων
αδυνατούνε να αισθανθούν νοήματα κι' αρχές.
Μα εξαίφνης μια πνιχτή αντηχεί κραυγή κάποιων ατόπων
εικόνων και γεμίζω ευθύς με τύψεις κι' ενοχές.
Σαν κάποιο μέγα αισθάνομαι να πρόδωσα σκοπό,
σαν κάποια θεία πως πρόσβαλα αισθάνομαι εικόνα
κι' ολόκληρος, σώμα και νους, σ' αργό στροβιλισμό,
νοιώθω σα φύλλο ανάλαφρο στη μέση ενός κυκλώνα.
Κι' είναι στ' αλήθεια δυστυχής όποιος δεν είδε ό,τι είδα, 
μ' ακόμη εγώ πιο δυστυχής που μόνιμα δε ζω
στης πιο κρυφής ουσίας μου τη μυστική πατρίδα
που λόγος άρρητος πληροί της γνώσης το κενό...